Korzystając z języczka, warto na tę kwestyjkę zwrócić baczną uważkę. Sam nie zamierzam wiele się rozpisywać, ale raczej zaproponować kilka przykładzików używanka zdrobnionek. A żeby problemik uwypuklić, to co pochodzi ode mnie, też jest troszeczkę zdrobnione.
Na dobruśki począteczek kapitalny demotywatorek. Rozumiem, że autentyczek. O ile wiem, programy kulinarne brylują we wszelkiego rodzaju zdrobnionkach:
Na fejsbuczku znalazłem też bardzo interesujący profilek: Nienawidzę zdrobnień i przesłodzonych słówek. Szkoda że ostatnio kiepściutko z aktywnością. Niemniej przytaczam bardzo fajny pościk:
Podczas wakacyjnego wyjazdu poznałam pewną przemiłą parę. Byli naprawdę „do rany przyłóż”, niestety, mieli jedną poważną wadę. Zdrabniali na potęgę. Kiedy po powrocie przysłali zdjęcia, dołączyli do nich wiadomość o treści mniej więcej: „Hejka, przesyłam foteczki. Autko niestety do remontu. Pozdrówki:)” Przeurocze.
A na koniec wrzucam fragmencik artykuliku Wojciecha Wencla (bo nie napiszę Wojtusia Wencelka przecież), w którym właśnie przy pomocy zdrobnionek autoreczek pokazuje pewien fenomenik kulturkowy. To rozmyślne, celowe użycie zdrobnionek i ciekawy zabieżek. Ale równie mocno jak ów fenomenik kulturkowy, pokazuje on, co się dzieje, gdy ktoś w języczku non stop jedzie zdrobnionkami.
[Współcześni mężczyźni] im są starsi, tym częściej bawią się zabawkami. Kolekcjonują samochodziki, telewizorki, komputerki, komóreczki i poliski ubezpieczeniowe. Czasem bawią się z koleżankami w dom, ale krótko, bo im się nudzi. Nie chcą mieć dzieci, ponieważ źle znoszą konkurencję. Po rozwodzie z ulgą wracają do mamy. Biorą kredyciki, których później nie potrafią spłacić. Wzorem pana premierka grają z kolegami w piłeczkę.
No, macie jeszcze jakiś języczkowy dylemacik ze zdrobnionkami?
Paweł Pomianek
